چقدر دلم میخواهد نامه بنویسم
تمبر و پاکت هم هست
و یک عالمه حرف
کاش کسی جایی منتطرم بود …
چه رسم جالبیست محبتت را میگذارند پای احتیاجت
سکوتت را میگذارند پای نفهمیت
نگرانیت را میگذارند پای تنهاییت
و وفاداریت را پای بی کسیت...
و انقدر تکرار میکنند که خودت هم باورت می شود که تنهایی و بی کس و محتاج ...
آنقدر ...
فریادم را سکوت کرده ام که اگر به چشمانم بنگری "کر" می شوی ...
دلگیر نشو از ادما ...
نیش زدن طبیعتشونه
سالهاست که به هوای بارونی میگن: خراب
درد دارد ...
وقتی چیزی را کسر میکنی
که با تمام وجودت جمع کرده ای ...
بیداری ..؟
آری ... بی «دار» بی «دارم»
زیرا اگر داری داشتم، یا قالی زندگی را می بافتم یا زندگی را بر دار می کشیدم...
پس بدان بی دار بی دارم...
این روزها ...
شیرم میزاره با دمش بازی کنی ولی با دلش نه ...
نقاش نیستم!
اما تمام لحظه های بی تو بودن را درد می کشم ...
همه گفتند:
بخشش از بزرگان است من بخشیدم و هیچ کس نگفت چقدر بزرگ شدی
همه گفتند:
بلد نبودی حقت را بگیری . . .
رسم آدمهای دنیا شبیه رسم دریاست !..
وقتـی احساس کنند
غرقشون شدی پس میزننت ...